• Sino ako para pag-aksayahan mo ng oras? 
• Sino ako para magtampo pag matagal kang magreply?
• Sino ako para abangan mo kung magtetext ba ‘ko o hindi?
• Sino ako para mag-alala ka kung kumain na ba ‘ko o nakauwi na ba ‘ko?
• Sino ba ‘ko para mapangiti ka tuwing kausap mo ‘ko?
• Sino ako para magselos pag malapit ka sa ibang babae?
• Sino ako para malungkot pag di mo ‘ko kinakausap at pinapansin?
• Sino ako para i-text mo minu-minuto?
• Sino ako para mapansin mo?

Eh ako lang naman ‘to. Simpleng ako na hindi ko malaman kung ano ba ‘ko sa buhay mo. 

Ang mahiwagang bulaklak. De, ang hilig ko talagang sumalampak sa sahig. Huehue.

Letters I wrote two years ago. I just found these in a cute empty bottle. I wanted to fill the bottle with these letters, but yea, we broke up lol. I remember those thousands of paper hearts with messages that I gave him during our monthsary, if I’m not mistaken. Oh well. :’)

I’m the type of girl who sends out a letter or even a text message for unspoken words. It may sound cliché, but I do believe in the power of letters. Whenever I feel down, I write a letter. Whenever I did something wrong and I find it hard to say sorry to someone, I write a letter for him/her. It gives me the courage that I need. I do not really blab out what I feel. When a friend asks me what’s wrong, I just sum it all up. When I couldn’t take it anymore, I’d burst everything on the letter I’d make, or I’d blog about it if I am too lazy to write. Or I’d send a long text message. 

I don’t just make letters whenever I feel down. I also make one when there’s something that I wanna tell someone, like how much I love them and how much one means to me, and I usually do this to my mom. Well, she loves reading my letters for her. She cries each time she reads them. I send her text messages at random times and her tears and replies make it mushy and cute. 

Of course, I also love making letters for my special someone. It’s when what I feel is inexplicable anymore. When I feel giddy or I’m so into him, I write down what I feel. I blog about that magical feeling. I even send him sweet messages which I couldn’t tell in person, because I am awkward. You can actually count the days when I have the courage to tell him what I really feel, so I write letters. 

I love writing letters, and I love reading some, too. 

Gawin mo kung anong tama. Kung ayaw mo s’yang nasasaktan kaya ayaw mong diretsuhin na ayaw mo na sa kanya, mas masasaktan lang s’ya kung patatagalin mo pa. Nagmumukha s’yang tangang umaasang may nararamdaman ka pa sa kanya. Wag mong lokohin ang sarili mo na gusto mo pa rin s’ya. Wag mo rin s’yang lokohin at paasahing gusto mo pa, kahit wala na naman talaga. Hangga’t maaga pa, iwasan mo na, para maiwasan mo ring makasakit. Oo, masasaktan s’ya sa maririnig n’ya, pero yun yung tama eh. Yun yung totoo. Masakit umasa. Masakit paasahin.

Way back elementary days, I remember how I really wanted to become a nurse. Tuwing tatanungin ako kung anong gusto kong maging, laging singing nurse ang sagot ko. Childhood dream. Pero habang tumatagal, mas gusto ko nang maging journalist, lalo na when I passed USTET with my first choice, Journalism. Decision making was so difficult for me that time. Hindi ko alam kung nursing ba o journ ang kukunin ko. Dagdag pa yung sinasabi ng ibang tao na wag na ‘kong magnursing dahil hindi na in demand tapos walang mangyayari sa’kin. Call center agent lang din daw bagsak ko. But you know what, everything that they said helped me decide kung anong course ang kukunin ko. I considered this course as a challenge para patunayang mali yung pinagsasabi nila. Nasa diskarte naman ng tao ‘yan. Baka nga naka-graduate s’ya tapos tamad naman. Eh wala talagang mangyayari. 

Okay. First year college days went fine. Good grades, new experiences as a college student. Second year, nag-umpisa na ‘kong magdalawang isip. I even wanted to shift, pero di na ‘ko pinayagan nila mama kaya tinuloy ko na lang kung anong nasimulan ko. 

Hindi naging madali ang takbo ng bawat sem. I need to strive harder each sem to maintain my scholarship, at damn, nakaka-pressure. Isang beses nga, sabi ko sa best friend ko, ibagsak ko kaya isang subject para mawala scholarship ko tapos di na ‘ko mape-pressure. Pero bigla kong binawi. Naalala ko kasi bigla sila mama. Ang kailangan ko lang namang gawin eh mag-aral, samantalang sila, araw-araw na pagta-trabaho para lang may mapakain sa’kin, pamasahe at baon ko.

May mga pagkakataong naiisip kong, pa’no kung hindi pala talaga para sa’kin ‘tong course na ‘to. Inaamin ko, marami-rami pa ‘kong mga bagay na hindi alam sa field na ‘to which makes me feel inferior. Parang ang dami ko pang kailangang matutunan, tapos 4th year na ‘ko. Minsan nga kinakabahan ako pag nagtatanong yung highschool friends or relatives ko ng kahit anong related sa course ko eh. Baka kasi di ako makasagot, pahiya ako. Sabihin student nurse tapos di alam. Maraming ganyan eh. Syempre nakakahiya naman. Kaya pag may nagtanong tas nasagot ko, geez! Ang sarap sa pakiramdam. 

Honestly, hindi ko ga’nong gusto ang magduty but I have no choice. Kahit anong gawin ko, may duty sa hospital, lalo na pag trabaho na. Pero isa sa pinakamasarap na pakiramdam tuwing duty eh yung na-aappreciate ng pasyente yung care na binibigay mo sa kanila, with matching smile. Kahit ga’no ka-toxic, sila pa rin ang nagtatanggal ng pagod sa isang buong shift, lalo na pag tinawag nila ‘kong Nurse. Ramdam na ramdam ko pagka-nurse eh. ♥

Minsan lang ako magreblog ng pictures ng iba. Kanina ko pa talaga gustong magreblog ng picture n’ya. Di ko na napigilan. Huehue. Tulog na talaga ‘ko. Sweet dreams na ituuu.